Haarlem Vinyl Festival 2025

Het is veertien graden als ik over de A9 richting Haarlem rij. Ik kijk op de teller en zie 68686, palindromen in digits. Aangezien ik een nerd ben, glimlach ik breed. Mijn doel is de derde editie van het Haarlem Vinyl Festival. Een 3-daags feest vol groeven, teksten op binnenhoezen en verhalen uit de vervlogen jaren. De stad verandert dit weekend in een walhalla voor liefhebbers, artiesten, verzamelaars en makers. De mix voelt uniek: live muziek, kunst, signeersessies, een conferentie en natuurlijk een platenbeurs. Volgens kenners staat de teller straks op meer dan honderd acts. Overal door de stad waar de straten ruiken naar bier van vrijdagavond en vinyl.

In een Vinex-wijk tegen Bloemendaal parkeer ik bij mijn vriend Peter, die me zijn fiets uitleent met een iets rammelend spatbord en een bel die net te luid klinkt. Hiermee fiets ik in tien minuten soepel naar de binnenstad en vlak bij de Grote Markt stop, waar terrassen geuren naar koffie en tosti en waar sneakers over klinkers schuifelen richting podia en zalen. Ik kies voor lopen zonder plan, aangezien dwalen vaak de beste vondsten brengt, waardoor de stad als een grote bak vol verrassingen aanvoelt.

PHIL

PHIL aan de Lange Begijnestraat vormt mijn eerste halte, waar het café en de foyer de hele dag openstaan met luistersessies en korte optredens, en waar ik langs stands loop van Wax Works en Tonar, die naalden en borstels tonen die beloven dat je thuis meer rust en detail ervaart. In een hoek staan draaitafels met hoofdtelefoons, waardoor je even wegzakt in een eigen bubbel. Wel mis ik een stand met platenwassers.

Tess Merlot & Guillaume Marcenac spelen later met strijkers. Ticket is 25 euro, plus 5 euro reservering. Niet ideaal voor je bierbudget, wel verleidelijk voor je oren.

Na een half uur wandel ik naar De Schuur, waar het eerste concert pas later op gang komt, waardoor ik mijn pas verleg richting Begijnhof, waar de Waalse Kerk en Theater De Liefde beiden dicht zijn. Aan de ene kant voel ik een kleine teleurstelling, aan de andere kant past die rust perfect bij een dag die ook draait om kijken, ruiken en even stilstaan.

Ik maak een foto van Stiels in de Smedestraat, nog gesloten, en loop langs De Vries boekhandel, die aansluit bij het festival met tafels vol muziekboeken, zeezender-geschiedenissen en biografieën.

Boeken en platen delen dezelfde charme, aangezien papier (platenhoes) je dwingt om te bladeren, te voelen en te lezen. Een cappuccino later veeg ik melkschuim van mijn lip en zet ik koers richting de Gierstraat, waar twee adressen op mijn lijstje staan en waar de zon opeens tussen wolken doorbreekt.

Op nummer 5 richt ik mijn blik naar beneden: De Kelder, volgens de kaart, de deur met graffiti is potdicht. Ik twijfel en loop nog eens heen-en-weer. De deur is nog steeds dicht, misschien dat het later opengaat.

Volgende stop: Near Mint. De naam klinkt als de heilige graal van iedere crate digger. De winkel oogt leeg, stilte voor de storm? Het bordje aan de deur belooft extra lange openingstijden dit weekend.

Sounds

Nog zuidelijker ligt Sounds, ooit liet ik hier menig salarisstrookje verdampen. Vandaag is het er gezellig druk. Cravers duiken in bakken, ellebogen raken elkaar en vingers gaan razendsnel over de hoezen.

Ieder in zijn eigen bubbel. Beneden een mix van nieuw en heruitgave, boven tweedehands en twelve inches.

Terug op straat hoor je overal muziekfragmenten: house, blues, een gitarist die een akkoord speelt. Intussen zakt de middag langzaam richting avond.

Naast de St. Bavokerk bevindt zich een expositie geïnspireerd op het werk van Brian Eno. Ook hier draait een elpee zijn rondjes.

Tijd voor de fiets, ik trap richting Leidse Vaart. Links doemt het Patronaat op, als een kathedraal voor decibellen. Voor de artiesteningang staan muzikanten te wachten. Gitaarkoffers tegen de muur en koffiebekers in handen. Ik neem me voor het avondprogramma volgend jaar te pakken. Anders gezegd: minder dwalen, meer shows.

Concluderend

Mijn dag voelt als een A-kant met een paar kleine tikjes. Niet alles open, niet alles gezien, desondanks een goed gevoel.

De stad draagt dit weekend een andere groove.

Je hoort het in het geroezemoes.

En je ziet het in de ogen boven een elpee-hoes.

Dit artikel bevat affiliate-links. Wanneer je via een van deze links iets koopt, ontvangen wij een kleine commissie. Voor jou verandert de prijs niet. Zo help je ons de blog onafhankelijk te houden.